Και να που έρχεται η στιγμή που στα 21 σου διαπιστώνεις ότι η "χώρα του Ποτέ" υπάρχει και είναι εκεί μπροστά στα μάτια σου. Γιατί η Disneyland είναι το μέρος όπου όχι μόνο παραμένεις παιδί αλλά γίνεσαι παιδί σε όποια ηλικία και να βρίσκεσαι. Ήταν ο goofy που περνούσε από δίπλα σου και σε χαιρετούσε, ο mickey, το τεράστιο ροζ σπίτι της ωραίας κοιμωμένης, τα μαγαζάκια που σέρβιραν τα πάντα σε σχήμα "mickey" και όλα αυτά κάτω από τα γιορτινά φωτάκια των Χριστουγέννων και με το άσπρο χιόνι να διακοσμεί τόσο όμορφα το έδαφος, που συμπλήρωναν το μαγευτικό σκηνικό των πιο όμορφων Χριστουγέννων της ζωής μου.
Φτάσαμε νωρίς και είχαμε όλη την ημέρα μπροστά μας. Βγάλαμε εισιτήριο που ευτυχώς ήταν fast pass και έτσι μπορέσαμε να γλιτώσουμε τις τεράστιες ουρές που υπήρχαν λόγω των Χριστουγέννων. Το κρύο δε φάνηκε να εμποδίζει κανέναν και ο ήλιος που επιτέλους βγήκε στο όμορφο Παρίσι φώτιζε αυτό το πανέμορφο σκηνικό που ήταν βγαλμένο από παραμύθι. Αποφασίσαμε να μείνουμε στο Disneyland Park και όχι στο πάρκο walt disney γιατί θέλαμε να τα προλάβουμε όλα εκεί.
Αγόρασα τα αυτάκια της minnie, ένα τεράστιο γλυφιτζούρι, πήραμε το χάρτη μας και ξεκινήσαμε την εξόρμηση μας!
Αυτό που με ξετρέλανε ήταν οι πειρατές της Καραϊβικής. Έμπαινες μέσα και ήταν τόσο ζεστά και η "βαρκάδα" σου ανέβαζε την αδρεναλίνη όσο ακριβώς έπρεπε.
Το μεσημέρι ψάχνοντας εστιατόριο για να φάμε είχαμε την πιο όμορφη συνάντηση με τον πιο γλυκό "χαζούλη" της disney, τον goofy. Πήρε το γλυφιτζούρι από τα χέρια μου και άρχισε να ποζάρει μαζί μας. Ο timon και ο alantin ήταν δίπλα ποζάροντας και αυτοί ευγενικά μαζί μας.
Αφού φάγαμε ένα full μενού με πίτσα και επιδόρπιο παγωτάκι μέσα στο τόσο ζεστο μαγαζάκι, ανακτήσαμε τις δυνάμεις μας και συνεχίσαμε.
Το Indiana Jones δυστυχώς ήταν κλειστό κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας λόγω του χιονιού, αλλά η αδρεναλίνη μας κατάφερε να ανέβει στα ύψη με το space mountain II. Εκείνος με έπεισε να ανεβούμε (μιας και εγώ είμαι φοβιτσιάρα). Δεθήκαμε λοιπόν και στην αρχή πηγαίναμε σιγά σιγά, μετά ανεβήκαμε μία ανηφόρα και στη μέση σταματήσαμε και άρχισαν κάτι σειρήνες. Μέχρι να καταλάβουμε τι γινόταν άρχισε μία τρελή πορεία. Ουρλιαχτά, φόβος και τα μάτια μισάνοιχτα. Το τρενάκι να γυρίζει 360 μοίρες και εγώ να έχω σαστίσει. Μου φάνηκε αιώνας μέχρι να τελειώσει μέχρι που όταν τα καταφέραμε και βγήκαμε από εκεί μέσα, εγώ έκανα τον σταυρό μου και οι επόμενοι στη σειρά που θα έμπαιναν μέσα με κοίταζαν φοβισμένοι.
Και επειδή δεν έχω λόγια για όλη αυτή την εμπειρία οι εικόνες μπορούν να πουν πολύ περισσότερα:
Το αποκορύφωμα όμως ήρθε στο τέλος της ημέρας. Είχε φτάσει η ώρα της βραδινής παρέλασης και όλοι ήταν εκεί για να την παρακολουθήσουν. Την αρχή φυσικά έκανε ο mickey με τη minnie και όλοι μα όλοι οι υπόλοιποι ήρωες ακολούθησαν. Το "just like we dreamed it" έπαιζε συνεχώς κατά τη διάρκεια της παρέλασης μαζί με άλλες χριστουγεννιάτικες ξεσηκωτικές μελωδίες, και όντως έτσι το είχα ονειρευτεί όλο αυτό το ταξίδι και έτσι ονειρευόμουν από παιδάκι τη disneyland. Ίσως όχι ακριβώς έτσι, μάλλον η πραγματικότητα ξεπέρασε τα όνειρα μου...
Φτάσαμε νωρίς και είχαμε όλη την ημέρα μπροστά μας. Βγάλαμε εισιτήριο που ευτυχώς ήταν fast pass και έτσι μπορέσαμε να γλιτώσουμε τις τεράστιες ουρές που υπήρχαν λόγω των Χριστουγέννων. Το κρύο δε φάνηκε να εμποδίζει κανέναν και ο ήλιος που επιτέλους βγήκε στο όμορφο Παρίσι φώτιζε αυτό το πανέμορφο σκηνικό που ήταν βγαλμένο από παραμύθι. Αποφασίσαμε να μείνουμε στο Disneyland Park και όχι στο πάρκο walt disney γιατί θέλαμε να τα προλάβουμε όλα εκεί.
Αγόρασα τα αυτάκια της minnie, ένα τεράστιο γλυφιτζούρι, πήραμε το χάρτη μας και ξεκινήσαμε την εξόρμηση μας!
Αυτό που με ξετρέλανε ήταν οι πειρατές της Καραϊβικής. Έμπαινες μέσα και ήταν τόσο ζεστά και η "βαρκάδα" σου ανέβαζε την αδρεναλίνη όσο ακριβώς έπρεπε.
Το μεσημέρι ψάχνοντας εστιατόριο για να φάμε είχαμε την πιο όμορφη συνάντηση με τον πιο γλυκό "χαζούλη" της disney, τον goofy. Πήρε το γλυφιτζούρι από τα χέρια μου και άρχισε να ποζάρει μαζί μας. Ο timon και ο alantin ήταν δίπλα ποζάροντας και αυτοί ευγενικά μαζί μας.
Αφού φάγαμε ένα full μενού με πίτσα και επιδόρπιο παγωτάκι μέσα στο τόσο ζεστο μαγαζάκι, ανακτήσαμε τις δυνάμεις μας και συνεχίσαμε.
Το Indiana Jones δυστυχώς ήταν κλειστό κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας λόγω του χιονιού, αλλά η αδρεναλίνη μας κατάφερε να ανέβει στα ύψη με το space mountain II. Εκείνος με έπεισε να ανεβούμε (μιας και εγώ είμαι φοβιτσιάρα). Δεθήκαμε λοιπόν και στην αρχή πηγαίναμε σιγά σιγά, μετά ανεβήκαμε μία ανηφόρα και στη μέση σταματήσαμε και άρχισαν κάτι σειρήνες. Μέχρι να καταλάβουμε τι γινόταν άρχισε μία τρελή πορεία. Ουρλιαχτά, φόβος και τα μάτια μισάνοιχτα. Το τρενάκι να γυρίζει 360 μοίρες και εγώ να έχω σαστίσει. Μου φάνηκε αιώνας μέχρι να τελειώσει μέχρι που όταν τα καταφέραμε και βγήκαμε από εκεί μέσα, εγώ έκανα τον σταυρό μου και οι επόμενοι στη σειρά που θα έμπαιναν μέσα με κοίταζαν φοβισμένοι.
Και επειδή δεν έχω λόγια για όλη αυτή την εμπειρία οι εικόνες μπορούν να πουν πολύ περισσότερα:
